Aynı toprağa tutunan uzak ağaçlar
Yavuz Gökmen “adamım”dı; elime geçen hiçbir Hürriyet gazetesini onu okumadan bırakmadım; hem namuslu bir demokrattı hem de iflah olmaz bir Galatasaraylı; hangi niteliği daha önde geliyordu hiç düşünmedim; ikisini de yakıştırıyordu. “Ne hasta bekler sabahı” başlıklı yazısını üniversite kampusündeki küçük lokantada okudum; küçük yaşlardan beri yemek yerken bir şeyler okumanın zararlı olduğunu bildiğim halde, o [...]